Als je een CT-scan krijgt, wordt er vaak een contrastmiddel in de aders gespoten om de beeldkwaliteit te verbeteren. Dit contrastmiddel kunnen sommige mensen niet goed verdragen. Een complicatie die je meteen merkt, is de allergische reactie. Al enkele minuten na het inlopen van het infuus met contrastmiddel kunnen de eerste klachten optreden. De eerste symptomen zijn het plots rood worden van je huid, jeuk en netelroos. Ernstiger is het als je ook kortademig wordt, je bloeddruk omlaag duikt en je het bewustzijn verliest. Dat is een anafylactische reactie. Dan is dringende medische hulp nodig.

De ernst van de reactie heeft niets te maken met de hoeveelheid contraststof die je krijgt of de snelheid waarmee het infuus is ingelopen. Zelfs een kleine dosis die traag is toegediend, kan een anafylactische reactie geven. Zo'n reactie ontstaat doordat het contrastmiddel in je bloed een bepaalde soort witte bloedcellen activeert. Deze mastcellen, zo heten die witte bloedcellen, laten een hoeveelheid stoffen los in het bloed, die dan de verschillende symptomen veroorzaken.

Het eerste wat moet gebeuren als er plots symptomen zijn, is het infuus met contraststof stoppen. Omdat dit onderzoek meestal in een ziekenhuis gebeurt, kan er snel een arts verwittigd worden. Die zal dan zuurstof, extra vocht en de nodige medicijnen toedienen. Tegenwoordig is door het gebruik van de nieuwste contrastmiddelen de kans op overgevoelige reacties sterk verminderd. Uit onderzoek blijkt dat ze vooral voorkomt bij mensen tussen 20 en 50 jaar. De kans op een milde huidreactie wordt geschat tussen 0,2 tot 3%. De anafylactische reactie komt dan weer in 0,004 tot 0,04% van de onderzoeken voor. Wat dus gelukkig niet erg vaak is.

Wanneer heb je nu een verhoogde kans op een contrastreactie? Het grootste risico loop je als je er in het verleden al eens last van hebt gehad. Ook mensen met astma of een andere allergische aandoening, zijn gevoeliger. Ben je iemand met een contrastallergie, dan kan je door allergieremmende medicijnen te nemen voor en tijdens de procedure contrastallergie vermijden. Je arts kan ook opteren voor een ander onderzoek zoals een MRI-scan of echografie, die in veel gevallen even goede beelden oplevert, zonder de nadelen van joodhoudende contrastmiddelen.


Wijn maakt minder dik dan bier

Van alcohol drinken krijg je een buikje. Het is een van die volkswijsheden die eigenlijk nooit echt wetenschappelijk werden bewezen. Tot nu. Tijdens een studie om het effect van voeding op de gezondheid in kaart te brengen, werd bij een groep Europeanen de buik gemeten. Met een vragenlijst peilde men naar de hoeveelheid alcohol die de testpersonen gemiddeld verbruikten. Naargelang het alcoholverbruik werden 8 groepen gevormd, gaande van mensen die nooit alcohol dronken tot personen die meer dan 1,5 liter bier of 1 fles wijn per dag nuttigden. Met wat statistisch cijferwerk kon men de invloed van de alcoholinname linken aan de buikomvang. De resultaten waren vrij duidelijk. Men zag een rechtstreeks verband. Gemiddeld was de buikomvang 6% tot 40% groter in de groepen van lichte tot uitgesproken drinkers, ten opzichte van de groep die geen alcohol gebruikte. Opvallend was ook dat dit effect groter was voor bier dan voor wijn.

Nu is het zo dat een grotere buikomvang of abdominale obesitas een extra risico geeft op hart- en vaatziekten en meteen ook de ongezondste vorm van obesitas is. Bij dit onderzoek kwam ook aan het licht dat zelfs matig bier drinken abdominale obesitas kan veroorzaken.

Door Koen Bouman
Uit Nina 223, 10 december 2011