• 

Marc (46) «Ann en ik kregen twee dochters. Fantastisch! Maar Ann wilde graag meer kinderen. Zelf wilde ik het bij twee houden. We hadden het fijn met ons viertjes. Waarom zouden we het lot tarten door meer te willen? Bovendien deden we allebei regelmatig nachtwerk en met een groot gezin viel dat moeilijk te combineren. Misschien ben ik hard, maar ik ben bij mijn standpunt gebleven. Gelukkig konden we er over praten en Ann leek het te accepteren.»

«Met de jaren kregen Ann en ik andere interesses. Ze zocht kracht in de spirituele wereld. Maar kaartlezen en pendelen konden me echt niet boeien. Ik was voorzitter van het wijkcomité en terwijl ik naar de vergaderingen en recepties ging, bleef zij liever thuis. We deden ons best om dichterbij elkaar te komen. Maar toen ik op een keer met haar op een paranormale beurs rondliep, dacht ik 'Wat doe ik hier?' Na haast vijfentwintig jaar samen was het tijd om elk onze eigen weg te gaan. De scheiding was niet fijn, maar we hebben getracht om elkaar en de kinderen zoveel mogelijk pijn te besparen. We blijven samen mama en papa, en dat is voor het leven.»

Ann (45) «Twee jaar geleden heb ik de knoop doorgehakt. Marc, zei ik, we hebben alles geprobeerd, maar dit raakt niet opgelost. Ik ga weg. We waren haast nooit meer samen, want Marc ging veel naar vergaderingen. Ik had hem daarin gesteund, want hij voelde zich daar goed bij. Maar zelf wilde ik iets anders. Een paar jaar eerder was ik aan mijn rug geopereerd. Dat vormde een belangrijke kentering in mijn leven. Ik had als verzorgster in een ziekenhuis gewerkt, maar die job was te zwaar voor me geworden. Voor het eerst zat ik lange tijd thuis en dat bracht me aan het nadenken. Wie was ik eigenlijk? En wat wilde ik bereiken? Ik ontdekte reiki, kaartleggen en pendelen.»

«Maar terwijl ik mijn innerlijke leven ontplooide, bleef Marc op de buitenwereld gericht. Toch heb ik niet geprobeerd hem te veranderen. Hij is wie hij is. Natuurlijk hadden we samen kunnen blijven. Maar dan hadden we ons allebei verloren gevoeld. Je mag jezelf geen geweld aandoen. De scheiding bracht meer harmonie. Marc en ik hebben samen veel met onze dochters gesproken. Ze zijn nu zeventien en veertien en hebben de nodige inspraak. De ene week wonen ze bij mij en de volgende bij hun papa. Maar we wonen op slechts tien minuten wandelen bij elkaar vandaan. De kinderen zijn altijd welkom, zowel bij Marc als bij mij. Zelf ben ik meer in evenwicht. Ik heb de rust gevonden die ik zocht en breng die over op de mensen rondom mij.»

Uit Nina 251, 8 september 2012