• 

Peter (51) «Rit is klassiek opgevoed. De jongens mochten meer dan de meisjes. Ze wilde haar mannetje staan en is zo haar mannelijke kant gaan ontwikkelen. Niemand kon beter squashen dan Rit: ze sloeg ongelooflijk felle ballen. Toen we trouwden, stelde ze voor te wachten met kinderen. Tien jaar hebben we samen van onze vrijheid genoten. Uiteindelijk heeft ze toch ingestemd om een kind te krijgen. De komst van onze zoon maakte ons erg gelukkig. Het bracht natuurlijk wel wat veranderingen. Toen hij naar school begon te gaan, haalde Rit hem om twaalf uur op om thuis te eten. Dat vond ik noodzakelijk. 's Morgens vertrok ik met de auto en Rit had geen wagen. Dat maakte dat ze zich beknot voelde.»

«Ons stadje werd haar te klein en ze wilde verhuizen. Dat vond ik jammer, want ik hield van ons huis. Eventueel zag ik een verhuizing wel zitten, maar ik heb Rit niet gesteund. Vier jaar geleden is het er ten slotte van gekomen. We hadden een nieuw huis. Maar ondertussen liep ik met een ander project rond. Ik wilde een voettocht naar Santiago de Compostella maken. Rit gaf haar goedkeuring en een paar weken na onze verhuizing ben ik vertrokken. Ik zou drieënhalve maand weg zijn. Rit is toen vreemdgegaan. Tijdens onze telefoontjes voelde ik dat ze me ontglipte. Het zat al een tijd niet goed en therapie had niet geholpen. Toch was de klap groot. Rit wilde scheiden en ik liet haar los. Ik had uit het oog verloren dat Rit, ondanks haar kracht, vrouwelijk was. Ze had vrijheid nodig, maar wilde zich ook bemind voelen.»

Rit (53) «Mijn ouders gaven me geen toestemming om alleen te gaan wonen. De enige mogelijkheid om het huis te verlaten was het huwelijk. Ik was verliefd op Peter, dus was mijn keuze vlug gemaakt. Zijn uiterlijk trok me niet aan, maar hij was een lieve, zorgzame jongen. Hij sprong voor iedereen in de bres, zoveel dat hij zichzelf soms verwaarloosde. Oorspronkelijk voelde ik me goed. Voor het eerst voelde ik me vrij! Maar het moederschap leek me niet echt iets voor mij en ik heb het voor me uitgeschoven. Hoewel ik veel van mijn zoon hou, ben ik geen geboren moederkloek. Als je een kind hebt, ben je meer aan huis gebonden. Ik wou een autootje, maar dat vond Peter niet nodig. Hij begreep niet dat ik nood had aan zelfstandigheid. Hoe langer hoe meer werd duidelijk dat we andere ideeën over het huwelijk hadden. Ik wilde graag eens alleen met vrienden op reis, maar dat vond hij niet goed. Hij is wel alleen vertrokken. Mijn zoon en ik bleven achter. We hadden het gezellig en ik kon me goed redden. Er kwam een gevoel van ontspanning over me. Zo werd ik verliefd op een ander.»

«Na de scheiding heb ik nog een paar relaties gehad. Met mijn ex is er rustige genegenheid. Peter en ik kunnen bij elkaar terecht. Als ik een probleem heb, luistert hij en biedt me hulp aan. We gaan vaak iets drinken. Zelfs onze huisdieren kunnen het prima met elkaar vinden. Ik heb geen spijt van mijn huwelijk, het was mooi. Maar ik ben niet gemaakt voor het soort huwelijk dat Peter wou.»

Uit Nina 248, 23 juni 2012