• 

Maggy (49) «Patrick en ik kwamen nooit geld tekort. We zaten samen op de kappersschool en verdienden al wat bij. Niet lang daarna begonnen we zelf een kapsalon. Het geld kwam vlotjes binnen en dan is het leven aangenaam. Misschien dat ik me daarom geen vragen stelde over onze relatie. Alles ging zo makkelijk dat het niet in me opkwam dat hij misschien niet de ware was.»

«Maar naarmate we ouder werden, groeiden er spanningen. Patrick werd vijfentwintig, en toch bleef hij steeds dezelfde kerel. Zijn mama was de belangrijkste persoon ter wereld voor hem. Hij gedroeg zich grappig en luchtig, alsof hij niets serieus kon nemen. Ik was zijn vrouw, zijn maatje en zijn hulp. Maar ik werd volwassen en kreeg ook andere verlangens. Zo herinner ik me hoe ik de echtgenoot van mijn schoonzus bewonderde. Hij was helemaal anders dan Patrick. Een echte man, die zijn vrouw het gevoel gaf dat ze altijd op de eerste plaats kwam. Ik wilde ook zo iemand. Dat kwam toen ik achtentwintig was. De man die toen in mijn leven kwam, was de ware voor mij. Toch viel het me zwaar Patrick te verlaten. Ik nam onze zoon mee, want co-ouderschap was nog niet zo gebruikelijk. Hij verloor dus zijn vrouw en collega, en ook zijn zoon. Dat heeft hem pijn gedaan. Mijn
schuldgevoel is nooit echt weggeëbd. Later heb ik geprobeerd het goed te maken. Als hij het druk heeft, ga ik helpen. Dan zegt hij, met iets van trots: 'Dit is Maggy, mijn ex.' Toch heb ik geen spijt. Die minnaar is nu mijn man. Ik ben gelukkig!»

Patrick (50) «Ik heb haar vergeven, want Maggy is de moeder van mijn oudste zoon. Het leven gaat door en ik ben niet wrokkig. Maar ze heeft me wel in de steek gelaten. Ik had dat totaal niet zien aankomen. Op mijn eenentwintigste had ik mijn zaak geopend en Maggy kwam bij me werken. Wat mij betreft was dat perfect. Man en vrouw kunnen een sterk team vormen en een mooie zaak opbouwen. Maar Maggy was ontevreden. Ze wilde altijd meer, maar dat had ik niet in de gaten. Op een keer kregen we bezoek van haar nicht. Dat meisje had ruzie met haar vrienden ik wilde haar opvrolijken. Weet je wat, zei ik tegen Maggy. Ga jij eens een avondje met haar stappen. Achteraf bleek dat niet zo'n goed idee te zijn, want Maggy heeft die avond een ander ontmoet. Een man die blijkbaar meer te bieden had dan ik, ook op financieel gebied.»

«Ze ging weg en deed dat niet netjes. Ze vroeg een hoge alimentatie en spande een proces tegen me aan. Mijn zoon miste me. Ik zie nog hoe hij op zijn fietsje voor mijn deur stond. Hij was vijf. 'Papa', zei hij, 'ik wil meer bij jou komen.' Dat was hartverscheurend. Hij kwam steeds vaker bij me slapen, maar zijn school was twintig kilometer verder.»

«Na Maggy leerde ik een ander kennen. We hebben een gezin gesticht, maar ook zij is weggegaan. Ik hoef nu geen relatie meer. De twee jongsten zijn hier vaak en we wonen in een prachtig huis. Wat heb ik meer nodig? Vanavond ga ik met mijn oudste zoon uit. Dat is gelukkig zijn.»

Uit Nina 245, 2 juni 2012