• 

Katelijne (42) «Luc was een pracht van een vader. En een fijne man. Mijn ouders waren wég van hun schoonzoon. Mijn moeder dweepte zelfs met hem! Dat begreep ik best, want Luc had een goed hart en maakte snel vrienden. In het begin van mijn huwelijk huppelde ik euforisch rond. Maar zeven jaar en drie kinderen later werd ik verliefd op een ander! Het was een romantische coup de foudre. Dat zorgde voor veel verwarring. Het is eenvoudig je man te verlaten als hij een alcoholicus of geweldenaar is, maar ik kon Luc niets verwijten. Toch koos ik ervoor met Arnold verder te gaan, want onze passie viel niet af te remmen. Ik heb een kind van hem gekregen, maar onze relatie stopte.»

«Achteraf heb ik me vaak afgevraagd hoe het zo fout kon lopen tussen Luc en mij. We leken een goed koppel, maar ik denk niet dat we bij elkaar pasten. Je wordt niet stormachtig verliefd op een ander als je een sterke liefdesband hebt met je man. Als ik Luc met zijn vriendin zie, begrijp ik waarom het tussen ons niet is blijven duren. Virginie en hij passen zoveel beter bij elkaar! Zij is sociaal, net als hij, en ze houden ervan veel vrienden om zich heen te hebben. Zelf hecht ik veel waarde aan vriendschap, maar ik ben meer op mezelf. Luc en ik houden contact en met Virginie kan ik het vinden. Ze doet het prima met onze kinderen. Zelf heb ik geen relatie, maar ik ben een happy single! Als er liefde op mijn pad komt, is dat mooi, maar ik zit er niet op te wachten. Mijn tijd gaat naar mijn vier prachtige kinderen. Ik kom niets te kort, hoor!»

Luc (50) «Misschien besteedde ik niet genoeg tijd aan mijn vrouw. Het is best mogelijk dat ik haar als van zelfsprekend ging beschouwen. Naast mijn werk en de zorg voor de kinderen was er immers zoveel dat ik wilde doen! Ik verzamelde stripverhalen en organiseerde een stripfestival. Bovendien was er de toneelvereniging. Ik zocht graag de groep op, terwijl Katelijne eerder een individu is. Het kwam niet in me op dat er wel eens problemen tussen ons zouden kunnen rijzen. Of dat mijn vrouw iets zou beginnen met een ander. Noem het naïef, maar ons huwelijk was voor mij een vaststaand feit. Toen Katelijne me begon te ontglippen, zag ik dat niet! Op een gegeven moment heeft ze me verteld dat er een ander was. We hebben nog geprobeerd ons huwelijk te redden. Ik zag haar graag en wilde haar niet kwijt. Er was ook de vrees van 'Oei, wat zullen de mensen zeggen?' Een scheiding is niet evident. Maar daar is het toch op uitgelopen.»

«Ik heb behoorlijk moeilijk gedaan. Jij gaat weg, zei ik, en je verdient niet zoveel. Dus kunnen de kinderen maar beter bij me blijven. Gelukkig hebben we een compromis gesloten: de jongste ging mee met Katelijne en de twee oudsten bleven bij mij. Elk weekend waren ze samen, bij haar of bij mij. Mijn houding tegenover Katelijne is nog een tijdlang koel gebleven. Maar op de duur besefte ik dat we altijd door onze kinderen verbonden zouden zijn. In hun belang konden we maar beter vrede sluiten. Toen ik de liefde vond met Virginie, verdween mijn laatste beetje boosheid.»

Uit Nina 228, 4 februari 2012