• 

Nathalie (53) «Het was echt liefde op het eerste gezicht. Toen ik Peter leerde kennen, had ik net een flatje gevonden. Ik was bezig met de inrichting, maar Peter vroeg me bij hem in te trekken en zijn appartement te decoreren! Naarmate ik hem beter leerde kennen, vond ik hem steeds liever. Hij is rustig, geduldig en net als ik een levensgenieter. We trokken samen vaak naar Sicilië. Over trouwen hebben we nooit gepraat - dat vonden we allebei niet belangrijk. Maar het leek evident samen kinderen te krijgen. Viktor werd met een keizersnede geboren. Peter mocht bij de operatie zijn. Toen de verpleegster onze zoon wilde meenemen om hem te baden, nam Peter hem van haar over. Kom, zei hij, ik zal hem wassen. Dat was een ontroerend moment. In het moederhuis bracht Peter een paar nieuwe laarzen voor me mee. De hele zwangerschap had ik last van gezwollen voeten en dit was dus een heerlijk cadeau. Ik ging ze passen in het toilet, maar kreeg ze niet meer uit. Grappige, lieve herinneringen! Onze kinderen hebben altijd een grote rol gespeeld. Peter en ik hadden zowat dezelfde ideeën over opvoeding. In de jaren na de affaire-Dutroux, mochten Viktor en Louise van ons zelf een brood bij de bakker gaan halen. We wilden hen zelfstandig grootbrengen.»

«Eigenlijk wil ik niet meer terugdenken aan onze breuk. Er ging veel verdriet mee gepaard. Voor hem had ik al een paar relaties gehad, maar die waren kinderloos. Dan is het wel eenvoudiger afscheid te nemen. Het is nu zes jaar geleden en verwerkt. Ondertussen ben ik weer gelukkig in de liefde en Peter ook. We vormen een soort moderne, grote familie.»

Peter (48) «Nathalie stond achter de bar in het café waar ik kwam. Ze straalde eigenzinnigheid uit, en dat maakte haar erg aantrekkelijk voor mij. Op een avond had ze geen dienst en zat iets te drinken. We raakten aan de praat en ik was verkocht. Onze liefde was groot en in de jaren die volgden, hebben we een gezin gesticht. Als kunstenaar had ik het vaak druk. Ik deed ook decoratie om bij te verdienen, wat maakte dat ik vaak van huis was. Nathalie had een verantwoordelijke baan. Met twee kinderen moet je je dan echt wel goed organiseren. Dat is ons allemaal goed gelukt.»

«Toch kreeg ik na zeven, acht jaar het gevoel dat onze relatie was uitgeblust. Ik heb me achteraf vaak afgevraagd waar dat aan lag. Je hebt het niet meteen in de gaten. Het besloop ons langzaam. Het was ook niet zo dat Nathalie en ik dan maar plots met elkaar hebben gebroken. Zo simpel was dat niet. Er ging veel tijd over. Ik voelde me machteloos! En het is met moeite dat ik uiteindelijk tot een besluit ben gekomen. Ik denk dat ik wel mag zeggen dat we in vriendschap uiteen zijn gegaan.»

«Als er iets voor de kinderen geregeld moet worden, kunnen Nathalie en ik daar goed over praten. We lopen elkaar ook tegen het lijf bij vrienden. En soms rinkelt mijn telefoon en is het Nathalie aan de lijn. Dan heeft ze een verhaal dat ze even kwijt wil. Ik vind het fijn dat die warmte tussen ons is gebleven. Als ik een tentoonstelling geef, nodig ik haar ook altijd uit. We voelen geen afgunst en gunnen elkaar nieuw geluk.»

Uit Nina 227, 28 januari 2012