• 

Els (44) «Onze relatie was nog pril, toen Bart bij me is ingetrokken. Ik was pas vierentwintig en vond het heel avontuurlijk! We ontdekten elkaar en trokken eropuit om samen de wereld te verkennen. Het was een fijne relatie, zonder grote problemen. Na vier jaar samen hebben we een huis gekocht. Er moest veel aan verbouwd worden, maar dat schrok ons niet af. We deden het meeste werk zelf en meer dan eens bleek hoe goed we overeenkwamen. We waren goede maatjes.»

«Maar die warme vriendschap tussen ons werd een probleem. De jaren gingen voorbij en het was nog altijd gezellig bij ons thuis, maar ik was niet langer verliefd op Bart. We waren acht jaar samen, toen ik er met hem over heb gesproken. Dat was heel confronterend. Het viel me moeilijk om hem te verlaten, want we waren zo goed samen. Maar ik verlangde naar romantiek en passie en voelde me te jong om daar voorgoed afstand van te nemen. Er vielen verwijten tijdens die gesprekken, maar de vriendschap bleef overeind. Het huis werd in alle vrede verkocht en de inboedel verdeeld. Ik zette mijn eigen leven op poten en leerde een andere man kennen. Ook met hem ging ik een huis verbouwen en Bart heeft ons geholpen! We kregen een zoontje en Bart kwam babysitten. Hij bleef heel aanwezig in mijn leven. Toen het tot een breuk kwam met mijn vriend, was Bart er nog altijd. Onze vriendschap is me zoveel waard, dat ik er heel voorzichtig mee omspring. Ik wil niet meer verliefd op Bart worden, want liefde duurt maar even, terwijl vriendschap eeuwig kan blijven.»

Bart (47) « We waren hecht als een tweeling en konden altijd op elkaar rekenen. Die prille verliefdheid van het begin werd na een tijd wel minder. De lichamelijke aantrekkingskracht bleef, maar werd niet langer geconsumeerd. Eerlijk gezegd vond ik dat niet zo erg. Ik bleef ook trouw en werd niet verliefd op andere vrouwen! Voor mij had het mogen blijven duren. Maar een jonge vrouw heeft blijkbaar grotere verwachtingen wat intimiteit betreft.»

«Misschien hebben we de aandacht voor elkaar wat verloren door de verbouwing van ons huis. Toch waren ook dat best leuke jaren. Els en ik zijn er volwassener door geworden. We hielden allebei van kinderen en wilden eigenlijk best een gezin, maar onze timing zat niet goed.»

«Els heeft de beslissing genomen om uiteen te gaan. Dat was een zware klap voor me. Ik wou haar gelukkig maken, maar dat was me niet gelukt. Ze wou verder zonder mij en dat moest ik aanvaarden. Het moment van de breuk was moeilijk, maar daarna voelde ik me al vlug beter.»

«Tijdens de jaren die volgden, zijn Els en ik elkaar steeds liever gaan zien, maar dan als dierbare vrienden. Haar zoontje Rik speelt een belangrijke rol in mijn leven. In mijn hart zie ik Rik ook een heel klein beetje als mijn zoon. Ik heb een aantal jaren een relatie gehad, maar ben ondertussen weer vrijgezel. Nu Els ook weer alleen is, breng ik in het weekend veel tijd bij haar door. Dan blijf ik in de logeerkamer slapen. Els en ik houden onvoorwaardelijk van elkaar, maar we zullen nooit meer een koppel worden.»

Uit Nina 226, 21 januari 2012