• 

Dorien (29) «Raf en ik leerden elkaar kennen op een fuif, ik was zeventien en hij achttien. Een week later gaf Raf me een romantisch gedicht en toen was het aan, maar lang heeft dat niet geduurd. Hij vond me te gesloten. Ik was er kapot van. We hadden veel gemeenschappelijke vrienden, waardoor we elkaar na de breuk nog regelmatig zagen. De aantrekkingskracht bleef, met als gevolg dat we een jaar later weer samen waren. Helaas was onze tweede relatie ook van korte duur. Na een paar maanden kwamen we erachter dat we te veel verschilden. Ik was emotioneel en spiritueel, Raf rationeel en wetenschappelijk. Onze wegen gingen weer uiteen. Ik vertrok naar Frankrijk om daar een cursus bijbelstudie te volgen en te werken als kinderverzorgster, en Raf ging psychologie studeren aan de universiteit van Leuven. In die periode zagen we elkaar weinig. Dat waren steeds toevallige ontmoetingen, maar daarom niet minder speciaal. Voor mij was dat frustrerend, omdat ik me tot Raf aangetrokken bleef voelen, terwijl ik me had voorgenomen om geen derde keer iets met hem te beginnen. Zeven jaar na de tweede breuk trok ik in bij mijn beste vriendin, die toen samen was met de beste vriend van Raf. Kort daarna vierden we met vrienden Nieuwjaar en toen vlogen de vonken er toch weer vanaf. Een week later waren we opnieuw een koppel, en dit keer voorgoed. Er was geen ontkennen aan: we zijn echte soulmates.»

Raf (30) «Haar lach en tederheid trokken me aan. Dorien is een mooie vrouw, ik voelde me op mijn gemak bij haar en we raakten maar niet uitgepraat. Tussen onze tweede en derde relatie heb ik een paar vriendinnen gehad, maar serieus werd het nooit. Ik kon Dorien maar niet vergeten en die meisjes merkten dat. Met Dorien had ik een klik die ik met niemand anders ervaren heb. Dat wij bestemd zijn voor elkaar, werd mij duidelijk toen we elkaar toevallig weer tegenkwamen in het station. Het was op een zondagavond, Dorien kwam terug uit Frankrijk en ik was onderweg naar mijn kot in Leuven. De bus naar Antwerpen had vertraging gehad, ik miste mijn trein en moest een volgende nemen. Toen die voor mijn neus stopte en de deuren opengingen, stond Dorien daar! Ik was stomverbaasd. De hele avond zinderde dat moment na en kort daarna waren we weer samen. 'Nu voor echt', bedachten we, maar Dorien vond het nog altijd moeilijk om zich open te stellen. Daarom stelde ik voor om samen naar Rome te wandelen. Dat heeft deuren geopend. Drie maanden leefden we tegen vijf kilometer per uur en maakten we hetzelfde mee. Tijdens het wandelen groeide het vertrouwen, we gaven onze ziel bloot en het werd duidelijk dat we elkaar nooit meer zouden verlaten. Bij onze aankomst in Rome vroeg ik haar ten huwelijk. Ook de komst van onze zoon Brent (1) was een bevestiging. Hij heeft onze relatie nog verrijkt.»

Uit Nina 224, 17 december 2011