• 

Kirsten (25) «Pieter was een mooie jongen. Blond, gespierd: het surferstype. Ik leerde hem kennen tijdens mijn tweede jaar aan het Sportkot. We deden dezelfde studie. Eigenlijk was hij verliefd op een ander meisje, maar ik heb hem toch benaderd. En door met mij uit te gaan, werd hij verliefd op me! Ik was verrast door Pieters persoonlijkheid. Hij was geen macho, eerder een gevoelige jongen. Hij ging zelfs graag met mij shoppen! Die zomer hadden we een vakantiejob in de surfclub in Knokke. Pieter gaf les en ik stond achter de bar. Tijdens onze laatste drie jaar studie zaten we samen op kot. We deelden een studio met twee niveaus, zodat hij boven kon studeren en ik beneden. Meestal waren we twee handen op één buik, maar soms barstte er ruzie los door jaloezie. Ik dacht dan dat hij naar een meisje keek of hij vond dat ik te close was met een jongen.»

«Het studentenleven kon niet blijven duren. Na vijf jaar in Leuven trokken we naar Antwerpen. We gingen werken en misschien heeft dat nieuwe leven ons uiteengetrokken. Ik leerde mensen kennen en Pieter kon me niet langer boeien. Hij was een door en door goede jongen, maar de aantrekking verdween. Misschien is Pieter té lief voor mij. Bovendien vroeg ik me af hoe het zou zijn om als single door het leven te gaan. Voor ik Pieter ontmoette, had ik ook een vriend. Sinds mijn vijftiende zat ik in een relatie en ik wilde de wereld in mijn eentje ontdekken. Eigenlijk heb ik Pieter nog niet echt verlaten, want we delen nog steeds een appartement. Maar niet meer voor lang, want het is nu écht voorbij.»

Pieter (25) «Een maand of vier geleden zei Kirsten me dat het niet goed zat tussen ons. We maakten inderdaad een wat saaie periode door, maar daar konden we aan werken. Kirsten had net haar job opgegeven en zou met iets anders beginnen. Ze had een paar weken vrij en ik hoopte dat we in die tijd dichter tot elkaar zouden komen. Maar zo bleek zij dat niet te zien. Voor haar was dit het einde van onze relatie. Dat was voor mij echt een schok. Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen. Hoe was het mogelijk? Kirsten wilde
altijd zo graag dat we zouden trouwen. Zelfs in moeilijke tijden was ik er altijd zeker van dat ze van me hield. Toen dat niet meer zo was, voelde ik me verloren. Ik heb enorm veel verdriet gehad.»

«De eerste blik die ik met Kirsten wisselde, was tijdens de judoles. Ik herinner het me alsof het gisteren was. Zij lag op de mat met iemand te oefenen en ik kroop op handen en knieën naar mijn mat. Ze keek me aan, een ogenblik maar, en ik was verkocht. Die eerste twee jaar waren we stapelverliefd. Ik stond te springen om alles voor haar te doen. Het was een intense periode en ik had het gevoel dat ik op wolkjes liep. Tijdens de jaren die volgden, kenden we ups en downs - zoals dat bij elk koppel het geval is. Sommige ruzies waren erg hevig. Je zegt en doet dan dingen die barsten achterlaten. 's Zomers werkte ik aan zee. Ik gaf surfles - ook aan meisjes. Kirsten was boos dat ik die job niet wilde laten schieten. Ze kon het niet hebben me met een ander te zien. Maar dat waren zeldzame momenten. Ik heb zoveel goede herinneringen! Ik kan me een leven zonder haar niet voorstellen. Het is alsof mijn wereld aan scherven valt. Ach, we hadden meer leuke dingen moeten doen. Er zat sleet op. Maar het is te laat. Ik hou nog van Kirsten. Je kan gerust schrijven dat ik een gebroken hart heb.»

Uit Nina 223, 10 december 2011