• 

Jerre (26) «Het begon in de lente, vijf jaar geleden. De winter was koud geweest en ik was heel blij met de eerste zonnige dagen. Met mijn vrienden deed ik 's avonds een terrasje. De neef van een van mijn vrienden vergezelde ons en op een keer bracht hij zijn vriendin mee - dat was Sarah. Die eerste avond was ik al gek op haar. Toen ik thuis in bed kroop, voelde ik de verliefdheid in me opborrelen. Sarah was spontaan, grappig en lief. Haar uiterlijk was dat van een stadse juffrouw, maar haar persoonlijkheid was speels en ongecompliceerd als bij een meisje van het platteland. Het contrast tussen haar uiterlijk en haar karakter gaf haar iets mysterieus.»

«De chemie tussen Sarah en mij was zo groot, dat we gewoon samen moesten zijn. Ze maakte het uit met haar vriend en koos voor mij. Er volgde een superplezante tijd. Natuurlijk maakten we ook weleens ruzie, over de stomste dingen eigenlijk. Sarah kon boos worden als ik een date met haar moest afbellen, maar koppig was ze niet. We legden het altijd vlug bij, want we konden mekaar niet missen. Ons leven had een aangenaam ritme. Overdag waren we allebei aan het werk en 's avonds en in het weekend deden we leuke dingen. Ik had een opleiding tot carrosseriehersteller gevolgd en werkte in een garage. Sarah was kapster, wat ook een behoorlijk drukke job is. Maar na onze uren was het feest! Dan gingen we met vrienden naar de kermis, gewoon wat flaneren of samen gezellig iets gaan eten. We werden onafscheidelijk.»

«Zelf woonde ik nog bij mijn ouders, maar Sarah stond al op eigen benen en huurde een appartement. Ik ging vaak bij haar logeren en bleef soms wel een maand. Maar altijd kwam weer de dag dat ik terug naar huis ging. Het kwam er maar niet van om te gaan samenwonen. Achteraf gezien is het raar dat we die stap niet gezet hebben, maar toen spraken we daar amper over. Ik had juist het gevoel dat het goed voor onze relatie was om elkaar zo nu en dan niet te zien. Maar misschien was die afstand tussen ons een teken aan de wand en was onze liefde gewoon niet sterk genoeg. Toen we een jaar of twee samen waren, begon ik te vermoeden dat ik in feite een vriendschappelijke relatie met Sarah had. We knuffelden wel, maar veel vuur was er niet. Een halfjaar later hebben we het uitgemaakt. Vrijwel pijnloos, ik had geen verdriet. Sarah en ik waren echte maatjes, maar we pasten niet bij elkaar als koppel.»

Sarah (26) «Mijn ouders zijn uiteengegaan toen ik elf jaar oud was. Dat viel me heel zwaar en zodra ik volwassen werd, ben ik alleen gaan wonen. Ik had wel een vriendje, maar dat liep niet zo vlot. En toen leerde ik Jerre kennen. Hij was een mooie jongen. Zijn donkere baardstoppels en zijn gevoelige ogen - daar viel ik echt voor. Hij stond altijd voor me klaar en had een zacht karakter. We waren net jonge hondjes, zo leuk konden we samen ravotten. Onze vriendenkring speelde een belangrijke rol, maar naarmate onze relatie sterker werd, gingen we meer en meer met z'n tweeën optrekken.»

«Mijn twijfels zijn gekomen toen we onze tweede verjaardag samen vierden. Twee jaar samen is een hele tijd en dan wordt er toch van je verwacht dat je toekomstplannen gaat maken. Het werd tijd om te gaan samenwonen, maar daar hadden we blijkbaar helemaal geen zin in. Jerre had zó bij me kunnen intrekken, maar dat gebeurde niet. Hij ondernam geen stappen en ik vroeg hem ook niet om dat te doen. Soms keek ik naar hem en dacht 'Ik wil hem als vriend, maar niet als lief'. Op een dag heb ik hem dat gewoon gezegd. Dat was niet zo moeilijk - het voelde zelfs goed aan. Jerre reageerde positief. Lange tijd had ik gefantaseerd over hoe het zou zijn om mijn vrijheid terug te hebben, maar dat viel toch tegen. Ik leefde zonder mijn familie en Jerre was enorm belangrijk voor me geweest. Verstandelijk wist ik dat ik de juiste beslissing had genomen. Ik hield immers niet van Jerre zoals een meisje van haar vriend hoort te houden - en ik wilde niet met zijn voeten spelen. Toch was het moeilijk om aan zijn afwezigheid te wennen. Ik heb me vaak afgevraagd of ik onze breuk had kunnen voorkomen, maar ik denk het niet. We hebben heus ons best voor elkaar gedaan.»

«Het viel me moeilijk toen Jerre met andere meisjes begon uit te gaan. Hij was zo lang mijn vriendje geweest en nu moest ik hem uit handen geven. We bleven elkaar gelukkig wel zien. Jerre en ik houden allebei van honden en nu besloten we om er elk één te kopen. Jerre koos een bullterriër en hij noemde hem Ziax. En ik koos voor een chihuahua, mijn kleine Diezel. We waren niet meer samen, maar Ziax en Diezel waren toch allebei ónze kleintjes. Zes maanden na onze breuk heb ik mijn vriend Yannick leren kennen. De relatie met hem was van in het begin veel passioneler. We zijn ondertussen al iets meer dan een jaar een koppel - en natuurlijk wonen we samen! Yannick en ik maken wel plannen voor de toekomst. Hij heeft me zelfs ten huwelijk gevraagd!»

Uit Nina 168, 4 september 2010