Ik hang aan zijn lippen - figuurlijk dan. Mijn disgenoot kent de groten der aarde, maakt me snel wegwijs in de belangrijke internationale verwikkelingen, en geeft me en passant nog een leuke roddel mee. Ik geniet.

Alles werkt dan ook mee. Het is een stralende lentedag, vermomd als vroege zomer. We zitten aan een wat wankel tafeltje op het trottoir ergens in de Europese wijk, een stukje Brussel waar ik anders nooit kom. Het zou ook Parijs kunnen zijn, stel ik me voor.

Misschien ook daardoor heb ik het gevoel dat ik vakantie heb van mezelf. We drinken koele witte wijn in hoge glazen en klinken op elkaars gezondheid. Even kijken we elkaar in de ogen.

We kennen elkaar al heel lang, mailen af en toe, maar dit is de eerste keer dat we samen lunchen. Hij heeft het altijd druk, maar vandaag dus niet. Het is vertrouwd en spannend tegelijk, om hier zo te zitten. Hij draagt geen vestje, maar een hemd met korte mouwen. Zijn gezicht is bruin, maar zijn armen zijn wit, merk ik.

«Je laat mij altijd maar praten», zegt hij, maar hij lacht erbij. «Natuurlijk», antwoord ik. Het is ook boeiend wat hij vertelt, en hij doceert niet, dramt niet door.

Maar we lachen ook veel, en zijn het bijna overal over eens. Als we binnen aan de toog gaan afrekenen, voel ik even zijn hand op mijn haar. «Heb je van nature krullen?», vraagt hij. Dat verbaast me een beetje: hij valt uit zijn rol, of tenminste, de rol die ik hem toebedacht had. De verhoudingen tussen ons, hoe hij mij ziet, en ik hem: het ziet er plots héél anders uit.

Als we terug naar de auto lopen, voel ik de centimeters die ons scheiden als een soort elektrische schrikdraad tussen ons in. Op het kruispunt van onze blikken spatten zonnestralen in vuurwerk uiteen. Ik zweef zo'n vijf centimeter bovenhet trottoir uit.

Niet ver van zijn werk zet ik hem af, in een laan vol uitbundig bloeiende bomen. Als hij mij ten afscheid zoent, blijven zijn lippen een fractie langer op de mijne dan strikt noodzakelijk is. Als ik mijn ogen weer opendoe, stel ik vast dat de wereld er plots heel anders uitziet.

Uit Nina 199, 30 april 2011