Misprijzend mompelend laat de kapper zijn handen door mijn haardos glijden. Ik weet het: zon, zee, zand en wind hebben mijn kapsel getransformeerd tot wat nog het meest op een bos stro lijkt, met daar nog een schaap bovenop. En dat allemaal ondanks alle verzorgende shampoos en balsems die ik religieus en volgens het boekje heb gebruikt.

Meer nog dan mijn moeder heeft mijn kapper dit effect op mij: dat ik mij in de verdediging voel gedrongen. Zelf is hij één en al zen en goede smaak: in zijn kapsalon is bijvoorbeeld niet één snoer of leiding te bespeuren, wegens niet esthetisch. Zodra ik daar binnen wandel, ben ik me pijnlijk bewust van mijn onvolkomenheden: een slecht zittend T-shirt, glimmende neus, slordige schoenen, of, zoals nu, onverzorgd haar.

Op het eiland waar ik een aantal weken zielsgelukkig witte wijn bij de sardienen dronk, zwom en las, maakte dat allemaal niet uit. Geen modieuze jetsetleden, maar Portugese families liepen er vrolijk rond in wat ik als de mode van een paar jaar geleden herkende. Ik vond het dus ook niet erg dat mijn kapsel langzaam verwilderde. Ik kon er nog best mee door vond ik, als ik in het piepkleine badkamertje in de beslagen spiegel gluurde: zondoorstoofd, bruin en gelukkig.

Maar het heldere, noordelijke licht van de dagelijkse realiteit is niet zo vergevingsgezind. Het lieve witte strandjurkje dat ik daar voor 14 euro bij een oud dametje kocht, en waarin ik me half piraat, half prinses voelde, blijkt hier een goedkoop, slecht gestikt niemendalletje waarin ik zelfs de dijk niet op durf. Het is duidelijk dat ik aan een restyling toe ben, en zegt men niet dat elke look begint met een kapsel?

«Niet té kort», vraag ik mijn kapper bezorgd, als hij als een bezetene begint te knippen. Met een elegant wapperend gebaar van zijn slanke handen wuift hij mijn bezwaren weg. Hij zal wel zorgen dat ik er opnieuw presentabel uitzie, weer onder de mensen kan komen, en dat zij mij herkennen als iemand die af en toe Vogue leest en weet wat er in de wereld te koop is.

Met elke lok die op de grond valt, verdwijnt de piratenprinses of strandjutter in het keurslijf van de moderne werkende vrouw. «Ik heb toch nog meer geknipt dan ik van plan was», zegt hij als hij het resultaat beschouwt, «maar dat moest. En nu is het très tendance.»

Vijf minuten later, 150 euro lichter en mijn haar een stuk korter loop ik door Brussel. Nog maar een beetje bruin, veel minder onbezorgd, maar wel très tendance. En nu maar hopen dat het helpt.

Uit Nina 168, 4 september 2010