Hoe, in vredesnaam, kun je nu groots en meeslepend leven met een man die, als hij het huis uitgaat, alle stekkers uit het stopcontact trekt voor het geval het zou gaan bliksemen?

Zachtjes foeterend duik ik achter de televisie om die weer van stroom te voorzien. Dan droom je als vrouw van een spannend bestaan met elke dag nieuwe avonturen, en dan kom je jezelf plots tegen aan de zijde van een man die de voorzichtigheid zelve is. Grrr.

Ik heb zo van die dagen. Dan voel ik mij verstikken, niet alleen tussen vier muren, maar ook buiten in de grote tuin; in mijn eigen, min of meer goed georganiseerde leventje. Het is me te klein, te benauwd, te voorspelbaar allemaal.

Waarom heb ik indertijd geen andere keuzes gemaakt, ben ik geen andere paden ingeslagen? Minder veilig misschien, maar stukken opwindender. En aan de zijde van deze weliswaar knappe en slimme man die godbetert altijd 'pas op' zegt als ik een trapje af moet, raak ik natuurlijk nooit waar ik het middelpunt van het bestaan vermoed.

Dan snak ik naar het onverwachte, het riskante, het randje van het ravijn, en vergeet ik gemakshalve dat ik hoogtevrees heb. Dan smacht ik naar zo'n viriele held uit de boeken van Jane Austen, die in woeste galop op een majestueus paard komt aangestormd, en me ontvoert naar een ademloos bestaan tussen weidse horizonten, daar waar het allemaal gebeurt.

Het voordeel van ouder worden, is dat je weet dat zo'n bui overgaat. Soms volstaat een nachtje slapen, soms zijn er een paar weken zeewind en vakantie voor nodig. Maar altijd, altijd komt er een moment waarop mijn leven opnieuw aanvoelt als een perfect zittende, comfortabele jas; een moment waarop ik mijn zegeningen weer tel en waarop ik mijn liefste verwijtend opmerk: «Je hebt me niet voor het trapje gewaarschuwd - je houdt niet meer van me.» En ik zou het nog begrijpen ook.

Uit Nina 167, 26 juni 2010