Weifelend laat ik het schattige strandjurkje, maatje 34, door mijn handen glijden. Een luchtig lapje textiel, fris als een zomerse bries, klaar om de zon te vangen. In de ogen van de winkeljuffrouw lees ik een mengeling van ongeloof en meewarigheid. Zou die nu echt geloven dat dit haar maatje is, zie ik haar denken als ze in mijn richting kijkt?

«Het is niet voor mij», zeg ik glimlachend, en ze knikt opgelucht.«Het is voor het vriendinnetje van mijn zoon.» Het zou haar prachtig staan, dat weet ik, maar mag je dat wel, kleren kopen voor iemand die nog niet eens je schoondochter is? Zal ze dat niet een beetje opdringerig vinden, betuttelend of gewoonzielig? Maar zoveel leuks dat er is voor meisjes van 19...

Was dat ook al zo toen ik die leeftijd had, zoek ik in mijn herinnering, terwijl ik het ene na het andere speelse, ondeugende sexy jurkje in de rekken zie voorbijschuiven. Op foto's uit die tijd draag ik meestal een spijkerbroek met daarboven een wijd Indiaas hemd dat toen als het toppunt van hippie chic bekendstond. Of wijde, lange rokken. Geen nauwaansluitende jurkjes, hoewel ik daar toen best het figuur voor had. Een beetje jaloers kijk ik naar het enorme aanbod dat er vandaag is. Tijd voor een inhaalbeweging.

Alle voorbije jaren ben ik blij geweest dat ik moeder was van een zoon. Jongens, vond en vind ik, zijn ongecompliceerder in de omgang. Draaien niet rond de pot, verliezen zich minder in intriges en pesterijen. Vallen hun knieën kapot, trappen de bal het doel in en boeren hardop. Levensgrote clichés, ik weet het, maar toch ... Je weet altijd wat je aan ze hebt: weinig, op bepaalde momenten. Jongens zijn mannen in aanbouw, en durven het dus wel eens laten afweten op het vlak van empathie en een goed gesprek.

Tegenwoordig durf ik me wel eens af te vragen hoe het zou zijn als ik een dochter had. Zou ik daar échte gesprekken mee hebben, in plaats van de monosyllabische antwoorden van zoonlief op mijn vragen? Zou die het wél leuk vinden om af en toe nog eens gezellig iets samen te doen, in plaats van voortdurend de hort op te gaan? Zouden we bijvoorbeeld met z'n tweeën gaan shoppen en daarna koffiedrinken?

Ik weet het niet. Misschien zouden we ruzie maken, en zou ze me zo aan het lachen kunnen brengen als zoonlief? Ik ben blij met wat ik heb, en als ik nu ook nog af en toe mag toegeven aan mijn drang om hippe jonge kleren te kopen ...

Een uur nadat ik haar het strandjurkje cadeau heb gedaan, krijg ik een sms van het vriendinnetje van mijn zoon. 'Past als gegoten. Zo lief om aan me te denken, heel erg bedankt', lees ik. Het beste van twee werelden, noemen ze zoiets, denk ik, en bereid mentaal een volgende winkelexpeditie voor.

Uit Nina 166, 19 juni 2010