Toen ik, net terug van Brazilië, uit het vliegtuig stapte, heb ik heel even gedacht: het is niet écht gebeurd. Het was maar een nare droom, een ijzingwekkend visioen. Straks ga ik naar huis, en daar zie ik hem weer, met zijn lieve, bezorgde gezicht; en hij zal zeggen: «Ik ben toch blij dat je weer thuis bent, kind». En ik zal hem een zoen geven, hem stevig knuffelen en zeggen: «Ik ben ook blij om je terug te zien.»

Maar nee, dus. Hij is en blijft dood, het is allemaal wél echt gebeurd, en voor het eerst in mijn leven - de eerste jaren niet meegerekend - hoef ik niet over een cadeau voor Vaderdag na te denken. Niet dat mij dat vroeger voor onoverkomelijke problemen stelde. Niets tussen ons was moeilijk of gecompliceerd: hij hield van mij, en ik hield van hem. En hij had de eenvoudige smaken van een tevreden man.

Het is moeilijk om een foto van mijn vader voor zijn veertigste te vinden, waarop hij niet zielsvergenoegd een sigaar aan het roken is. Dat zorgde ervoor dat ik als kind altijd wist waarmee ik hem een plezier kon doen. Het voordeel daarvan was dat je ze per stuk kon kopen - zoveel geld had ik immers niet - in donkere winkeltjes waar kenners geheimzinnige kasten en laden openden en met eerbiedige gebaren heerlijk geurige exemplaren tevoorschijn haalden.

Later rookte hij geen sigaren meer, alleen pijpen, en omdat ik als tiener belangstelling kreeg voor mode, verlegde ik mijn terrein naar hemden of dassen. Hij ging graag goed gekleed, en ik vond het een sport om mooie, originele en toch stijlvolle dassen voor hem uit te zoeken. Elke dure das van Dior, Lanvin, Hermès, was een offerande voor de god van mijn meisjesjaren. Hij was ook dol op exclusieve Italiaanse overhemden in zijde, en één van de weinige keren dat ik hem boos heb gezien, was toen zo'n hemd in de was onherstelbaar gekrompen bleek.

Naarmate hij ouder werd, nam zijn ijdelheid af, en raakte hij steeds meer geïnteresseerd in existentiële vraagstukken. Nog altijd zoek ik in een boekhandel onwillekeurig naar de afdeling esoterie/wetenschap/geloof/filosofie, omdat ik daar onveranderlijk een dik boekwerk aantrof dat hem boeide. Ik kocht ze braaf, maar kon er niet dezelfde bezieling inleggen die ik opbracht voor dassen en hemden. Gelukkig werd die contemplatieve kant van zijn persoonlijkheid gebalanceerd door een zeer wereldse voorkeur voor dure Franse wijnen, en daarmee deed ik hem de afgelopen tien jaar nog veel plezier.

Op zijn crematie brachten we met één van zijn favorieten nog een toast op hem uit, en misschien moet ik dat op Vaderdag ook maar eens doen. Maar ik zou er, denk ik, een leven als geheelonthouder voor over hebben om hem nog één keer te kunnen vastpakken en te zeggen dat ik zielsveel van hem houd.

Uit Nina 165, 12 juni 2010