«Wat is dát?», vragen we met nauwelijks verholen afgrijnzen als we op weg naar São Paulo voorbij een soort piramide rijden, maar dan in bladgoud en van recentere datum. «Dát», antwoordt onze gids glimlachend, «is een love motel. Waar paartjes afspreken om bij elkaar te zijn, je weet wel.»

«Een rendez-vouskot, dus», vat mijn nuchtere mannelijke collega samen, en we verbazen ons eensgezind over zoveel schreeuwerige en pompeuze opvallendheid. Waar dergelijke etablissementen bij ons discreet schuilgaan achter neutrale gevels van achteraffe hotelletjes, is dergelijke terughoudendheid hier ver te zoeken.

«Iedereen doet het hier», zegt onze gids als hij onze verbazing merkt. «Alle lagen van de bevolking, van minister, professor tot vuilnisman. Niemand maakt daar een probleem van. Het is een beetje een spelletje om er als love motel zo extravagant mogelijk uit te zien. Je hebt er die ogen als een middeleeuws kasteel, of een Romeinse tempel. Binnenin zijn ze ook heel luxueus ingericht, met jacuzzi en een menukaart voor eten én seksspeeltjes. Heel laagdrempelig allemaal.»

Mijn gedachten gaan terug naar de tijd dat ik een paar schaarse keren in zo'n hotel ben beland. Laagdrempelig was de ervaring bepaald niet, integendeel. Het idee dat je ergens een vreemde kamer zou huren om seks te hebben had me altijd niet alleen armoedig en onvoorstelbaar smoezelig geleken, maar ook moreel verwerpelijk. Maar hoe gaat zoiets: ik was heel erg verliefd op iemand die net als ik getrouwd was, en alle bezwaren verdwenen in het niets bij het allesoverheersende verlangen om hem tenminste een uurtje in mijn armen te hebben, dicht bij mij.

Ik herinner me nog pijnlijk sterk hoe opgelaten ik me voelde als een man ons binnenliet, maar eenmaal in de kamer met het grote bed vergaten we al snel hoe knoeierig het allemaal oogde. Maar toch, romantisch of spannend heb ik het nooit gevonden: het was een noodoplossing, meer niet. En achteraf voelde ik me toch altijd dubbel schuldig: voor het overspel én de omgeving. Ik weet dus niet zeker of het menu met seksspeeltjes aan mij besteed zou zijn geweest.

«Brazilianen zijn hierin zeer pragmatisch», gaat de gids verder, alsof hij mijn gedachten gelezen heeft. «Ze gaan ervan uit dat mensen nu eenmaal een plek nodig hebben voor hun liaisons. En dan mag het best een beetje leuk zijn. Als je het toch doet, kan je er maar beter plezier aan beleven: dat is onze filosofie.»

«Katholiek als ze zijn, gaan ze waarschijnlijk onmiddellijk daarna biechten», zegt mijn collega, en hij knipoogt.

Uit Nina 163, 29 mei 2010