«Aanbevolen gespreksonderwerpen: voetbal en familie», lees ik in de informatiebundel voor de prinselijke missie naar Brazilië. «Te mijden conversatieonderwerpen: Argentinië, armoede en ontbossing». Dat moet lukken, aangezien ik sowieso niet van plan was veel over het Amazonewoud te praten, maar het betekent ook dat ik maar beter niet kan uitweiden over prinses Máxima en haar Argentijnse roots. De volgende aanbeveling gaat over mode. «Brazilianen houden van vrouwelijke mode», leer ik, en ook: «Het dragen van een mantelpakje wordt aanbevolen». Daar heb ik dus een probleem. Nu weet ik wel dat de huidige mantelpakjes in niks meer lijken op de wat nuffige deux-pièceskes uit mijn jeugd, maar het is toch een kledingstuk dat niet tot mijn garderobe behoort.

Dat wordt dus shoppen. In mijn eentje, want zo doe ik dat het liefst. Door schade en schande wijs geworden. Je hebt vrouwen die zich bij elke aankoop laten adviseren door vriendinnen, moeder, zus of huisgenoot, maar daar hoor ik dus niet bij. Ik vind het prima om met voorgenoemden op stap te gaan, maar samen winkelen pakt altijd verkeerd uit - zij het dan om verschillende redenen.

Mijn moeder en ik vormen een slechte combinatie om te gaan shoppen, omdat ik alles wat zij aanwijst truttig vind. Omgekeerd beoordeelt ze mijn keuze onveranderlijk als 'op het randje'. Waarván verduidelijkt ze niet, maar vooral de decolletés waar ik zo dol op ben, zijn haar een doorn in het oog.

Mijn liefste heeft dan weer een scherp oog voor wat mij staat. «De kleur flatteert je», begint hij dan, «maar de snit is niet goed: hij drukt je boezemplat, en dat wil je niet. Die stof is ook niet ideaal: je buikje tekent er zich in af. Positief is dan wel weer die strik die je taille markeert: zonder lijk je algauw een wat vormeloze massa». Hij heeft het onveranderlijk bij het rechte eind, maar zo onverbiddellijk wil ik mijn onvolmaaktheden nu ook niet in kaart gebracht zien, en dat komt de sfeer op onze shoppingtrips bepaald niet ten goede.

Vriendinnen zijn dan weer verantwoordelijk voor een van de schaarse miskopen in mijn kleerkast: een smetteloos lichtblauw broekpak. Niks mis mee, integendeel. Chic en elegant, juiste kleur, halflang jasje dat een en ander camoufleert. Perfecte keuze - in theorie dan toch. In de praktijk blijk ik gewoon geen mens voor een lichtblauw broekpak: het jasje vertoont algauw onverklaarbare vetvlekken, terwijl zich op de bips zwarte strepen aftekenen.

Daarom ga ik voortaan altijd alleen winkelen. Omdat ik geen kleren koop voor een ideale of zelfs maar verbeterde versie van mezelf, maar voor de vrouw die ik ben. En zo komt het dat ik thuiskom met een jurkje en bijbehorend vestje in plaats van een mantelpakje. Jammer voor de Brazilianen, straks. Maar over de Argentijnen rep ik met geen woord, dat is beloofd.

Uit Nina 162, 22 mei 2010