«Mooie meid, dat vriendinnetje van je zoon», oordeelt de vrouwenkenner onder mijn vrienden. «Ja, hé», beaam ik stralend, alsof ik daar ook maar enige verdienste aan heb. «Zijn goede smaak wat vrouwen betreft, heeft hij van mij», bevestigt zijn vader. Stiekem denk ik er achter aan dat mijn aandeel in zijn opvoeding misschien resulteert in het feit dat hij tenminste niet bang is voor sterke vrouwen. Ik ben trouwens over het algemeen zeer met het vriendinnetje ingenomen. Ik vind haar niet alleen mooi, lief en slim, maar ook zelfstandig, ondernemend en vrijgevochten. Geen zeurkous ook, en zeker geen intrigante. Weet wat ze wil en is niet op haar mondje gevallen. Sterk en kwetsbaar tegelijk.

«Eerlijk? Het verwondert me wel een beetje», zegt mijn vriendin. «Zoals jij je zoon adoreert. Ik schatte je eerder in op een wat possessieve, jaloerse schoonmoeder voor wie geen vrouw goed genoeg zou zijn.» «Bedankt», reageer ik, toch een beetje op mijn teen getrapt. «Daar heb je tenslotte vrienden voor. Maar ten eerste ben ik nog lang geen schoonmoeder, en ten tweede ben ik echt wel slim genoeg om haar niet als rivale te zien. Hoe zou ik haar níét kunnen appreciëren als ik zie hoe gelukkig ze hem maakt? En ik ben opportunistisch genoeg om haar goede invloed op zoonlief naar waarde te schatten. Door haar durft hij ook zijn zachtere kant te laten zien, en ik gok erop dat zij het ook niet apprecieert als hij hele nachten op café zit.»

«Dat zou nog wel eens kunnen tegenvallen», plaagt mijn zoon als ik zo dom ben om die hoop hardop uit te spreken. «Ze blijft minstens even graag plakken als ikzelf.»

Dat valt dus tegen. Maar voor de rest verloopt het allemaal vrij harmonieus. Ik voel me beschaafd en verstandig, bijna tevreden over mezelf. Maar hoogmoed komt voor de val - altijd.

Mijn zoon komt thuis met zijn favoriete witte hemd onder de vlekken. Verf, braaksel, ik wil het niet weten, maar hardnekkig zijn ze wel. «Hoe krijg ik dat ooit schoon», verzucht ik kribbig, als zelfs een behandeling met fel door de televisie gehypete producten geen resultaat oplevert. «Leer toch eens zorg te dragen voor je kleren.»

«S. beweerde dat de vlekken er zeker uit zouden gaan», zegt mijn zoon stellig. «O ja?», antwoord ik. «Als ze dat zo zeker is, stel ik voor dat zij voortaan je hemden wast», en veel te laat besef ik dat ik toch heel even als een typische schoonmoeder klink.

Uit Nina 161, 15 mei 2010