Het meest doet ze me nog denken aan het verwende nakomertje uit een groot gezin, dat privileges geniet waarvan haar jongere broers en zusjes alleen konden dromen. Wij kunnen haar niks weigeren, omdat ze ons zo vertrouwensvol aanblikt als ze haar nat neusje tegen onze handpalm drukt, en in plaats van te miauwen een belachelijk maar vooral weerloos soort gepiep uitstoot.

Een beetje schuldbewust denk ik soms aan onze betreurde siamees die wel overdag op het grote bed een dutje mocht doen, maar 's avonds onverbiddelijk naar de sofa verwezen werd, ook toen zij oud en blind was. Slettenbakje mag ook 's nachts bij mij op bed, ook al omdat ik door omstandigheden wel wat wollige en zachte troost kan gebruiken.

Een probleem is er alleen als ik niet in mijn eentje slaap. Mijn liefste, die zijn jeugd min of meer op het platteland heeft doorgebracht, zorgt voor zijn huisdieren, maar doet verder volstrekt onsentimenteel over ze. Als Slettenbak ook na middernacht doorgaat met buitelingen over de heuveltjes die onze voeten en dijen vormen, en vol overgave aan het dekbed knabbelt, vindt hij het welletjes. Met een beslist gebaar doet hij de slaapkamerdeur dicht. Als hij allang vredig zachtjes ligt te snurken, hoor ik haar nog piepen en driftig aan de deur krabben.

Omdat ik toch niet kan slapen, ga ik in het lege bed van zoonlief liggen, met de poes zachtjes spinnend in mijn nek. Heel even vind ik het best gezellig, maar als ze bepaald enthousiast en vooral erg hard aan mijn haar gaat rukken, zie ik mijn nachtrust in rook opgaan.

Buiten regent het pijpenstelen. Het is geen weer om een hond, laat staan een kat door te jagen, en dus zet ik de achterdeur op een kier, in de hoop dat ze uit eigen beweging het duister insluipt. Maar Slettenbak is ook niet gek, en tuurt peinzend de donkere tuin in, terwijl ik wacht tot iets haar interesse wekt, of haar jachtinstinct prikkelt.

Zo vindt mijn liefste me, om halfvier 's ochtends. «Wat ben je in vredesnaam aan het doen?», vraagt hij stomverbaasd, en pas dan realiseer ik me dat het inderdaad een beetje dwaas is allemaal.

Uit Nina 156, 10 april 2010