«Hóé laat vertrekken jullie morgen nu precies naar Brugge?», vraag ik mijn zoon, in de veronderstelling dat ik hem daarnet verkeerd begrepen heb. «Om vijf uur», antwoordt hij monter. «Wie neemt er nu om vijf uur 's ochtends de trein als hij vakantie heeft en kan uitslapen», zeg ik vol afgrijzen. «En wat gaan jullie daar eigenlijk doen? Ik denk niet dat er dan al veel open is in Brugge.»

Mijn zoon zwijgt, en kijkt mij aan met een blik die afweegt of dat uit te leggen valt aan oude mensen als ik, gehecht aan routine, met een voorspelbaar, saai en burgerlijk leven. «We gaan op bezoek bij een vriend van S.», antwoordt hij. «Vandaar reizen we verder naar zee, naar het appartement. En het leek ons gewoon leuk om eens te zien wie er allemaal zo vroeg de trein neemt.»

Hij heeft er zin in, denk ik, als ik hem in het holst van de nacht een douche hoor nemen en vervolgens de trap afdenderen, en draai me nog eens om in bed. «We blijven hier slapen», zegt hij 's avonds aan de telefoon. «Heeft die vriend dan een logeerkamer?», informeer ik, maar aan de stilte hoor ik dat het - alweer - een foute vraag is. «Veel plezier», probeer ik dan maar.

Nog geen halfuurtje later krijg ik mijn moeder aan de lijn. «Hij had gezegd dat hij vanavond op het appartement zou zijn», zegt ze verwijtend. «Ik had hutsepot gemaakt, en die staat daar nu.»

Hevig transpirerend begin ik een betoog over jong zijn en improviseren, het recht om je nog niet te laten vastpinnen en van gedacht te veranderen, maar mijn moeder is niet onder de indruk. Ik heb gefaald in mijn taak om mijn zoon op te voeden tot een standvastig en stipt persoon, zoveel is duidelijk.

«Oma vond het wél jammer dat de hutsepot gisteravond onaangeroerd bleef», zeg ik de volgende dag tegen hem. «Kon ik niet weten», reageert hij onaangedaan. «Ik had er ook niet om gevraagd. En vandaag is ie vast ook nog lekker.» Geen last van schuldgevoel, constateer ik. Hij niet. Toch goed gedaan - van ons.

Uit Nina 149, 20 februari 2010