«In de tweede helft van het jaar wacht u een financiële meevaller», meldt een financiële horoscoop voor 2010. «U ontvangt een grote som geld, hetzij door een erfenis, een gulle schenking of gewoon door een gelukkig toeval.» «Dat is al de tweede horoscoop die dat voorspelt», zeg ik hoopvol tegen mijn liefste.

«Dan zal er toch wel iets van kloppen, denk je niet?» Hij zwijgt veelbetekenend, maar ik ben niet van het onderwerp af te brengen. Gezondheidshoroscopen vertellen mij weinig nieuws. Ik weet zo ook dat ik meer moet bewegen en minder eten. Maar een grote som geld, dat is een heel bemoedigend perspectief voor iemand die half januari alweer bijna in het rood staat. Alleen: voor een erfenis moet er toch altijd eerst iemand dood, en dat is treurig nieuws. Voor zover ik te kiezen heb, lijkt een gulle schenking me een betere optie.

Toen ik nog een stuk jonger was, maar evengoed al een gat in mijn hand had, koesterde ik wel eens een volstrekt idiote fantasie over een wildvreemde man die mij een deel van zijn fortuin zou schenken. Niet uit liefde of adoratie, maar uit dankbaarheid. In mijn verbeelding gebeurde het aldus. Een Amerikaanse miljardair, gedesillusioneerd in de mensheid en vermomd als berooide zwerver, zou op een Brusselse tram ineenstorten.

Nadat ik hem had ondersteund en recht geholpen, eventueel naar de dokter had gebracht of geld gegeven - dat hing er vanaf hoe hij er in realiteit zou uitzien - zou hij mij bedanken met een aanzienlijke som. Helaas, het is nooit gebeurd, en alle zwervers aan wie ik ooit geld gaf, bleken echte zwervers, en mijn bankrekening bleef instabiel.

Ik weet niet wat het is met geld, maar voor mij heeft het iets ongrijpbaars: het wordt gestort, ik heb het in mijn handen, en de volgende keer dat ik het nodig heb, blijkt het verdwenen, en ik weet niet hoe dat komt. «Ik koop toch nooit schoenen van 200 euro en ik heb geen dure hobby's», zeg ik tegen mijn liefste. «Maar elk boek dat je interesseert, wil je hebben, en je gaat graag uit eten», werpt hij op. «Je hebt gewoon geen idéé van budgetteren», zegt hij nog.

Misschien komt in 2010 alles goed, denk ik optimistisch. «Zou ik toch nog eens naar de solden...», probeer ik. «Volgens mij hadden die horoscopen het wel over de tweede helft van het jaar», zegt hij streng, en ik weet wanneer ik verloren heb.

Uit Nina 144, 16 januari 2010