Sedert hij op kot zit, is het een stuk makkelijker om van hem te houden. Met een beetje afstand tussen ons in, kunnen we allebei vrijer ademen, klaart de lucht sneller op en blijven de echte donderwolken zelfs uit. Gedaan met wat uiteindelijk nog het meest op een machtstrijd leek, het gevecht om regels en voorschriften.

Afgelopen, mijn bemoeienissen met wanneer hij gaat slapen, hoe hij zijn avonden doorbrengt en hoeveel hij studeert. Zonder erover te praten hebben we een paar afspraken gemaakt. Op zijn kot, tijdens de week, is hij de baas. Als hij op vrijdagavond naar huis komt, speelt hij een weekend lang weer even voor zoon. Dat wil zeggen dat hij heel lang uitslaapt, en vervolgens enorme hoeveelheden voedsel tot zich neemt.

Af en toe kan ik het niet laten om dan toch enkele vragen te stellen. Hoeveel fuiven er waren, hoe laat hij in zijn bed zat. Welwillend kauwend geeft hij antwoord, alsof hij er zich bij neerlegt dat dat de prijs is voor zijn vrijheid. Ik hoor verhalen over pokeravonden, en de onvermijdelijke cantussen, maar ook dat hij voor de verjaardag van zijn vriendinnetje een feestmaal heeft gekookt. Zij mocht kiezen, uit het Studentenkookboek dat ik hem meegaf, en ik voel me toch niet helemáál overbodig.

Het enige wat mij een beetje verontrust, is dat ik zeer weinig over cursussen hoor, maar hé, kan hij het helpen dat hij pas in het tweede trimester het definitieve onderwerp voor zijn paper krijgt? Ondertussen gaat hij trouw twee keer per week naar de voetbaltraining, en op zondag heeft hij een studentenjob. Hij maakt deel uit van een grote, vrolijke vriendenschare die hem overal vergezelt, en ik heb zowaar de indruk dat hij gelukkig is.

Dat is wat telt, toch, houd ik mezelf voor, als ik het een enkele keer niet kan laten me zorgen te maken over zijn academische vorderingen. Het stemmetje in mij dat fluistert dat het leven niet alleen uit pretjes bestaat, en dat het tijd wordt voor Ernst en Discipline, klinkt zwakker en zwakker. Het maakt er het leven beslist comfortabeler op. Ik ben er alleen nog niet uit of ik nu als moeder heb bijgeleerd, of net in gebreke blijf.

Uit Nina 141, 28 november 2009