Mijn vriend en ik zijn ongeveer een halfjaar uit elkaar. Zes jaar waren we een koppel. Hij had al langer gevoelens voor iemand anders, maar heeft toch nog geprobeerd om onze relatie te redden. Ik heb het er nog altijd moeilijk mee en kan het maar niet loslaten. Ik overweeg om bij een psycholoog te gaan. Wat kan ik daarvan verwachten? Catherine (35)

Als een relatie stopt na zes jaar en het was niet jouw keuze, is het begrijpelijk dat je daar na een halfjaar nog niet over bent. Wat je meemaakt, is een rouwproces. Dat bestaat uit fases: de ontkenning, de woede, het verdriet, de aanvaarding en het verderzetten van je leven.

Waarschijnlijk ben je de fase van de ontkenning al voorbij. Die ontkenning van de werkelijkheid is een verdedigingsmechanisme dat je in eerste instantie helpt om overeind te blijven. Daarna volgt een periode van woede. Net omdat mensen het verlies nog altijd niet kunnen aanvaarden, worden ze boos. Als die boosheid is weggeëbd, blijft er diepe droefheid over. Dat is de fase van uren en dagen huilen. Dat verdriet komt van het reële besef van het verlies en kan zelfs tot een depressie leiden. Maar ook die fase gaat voorbij. Er blijft misschien wel een droefheid, maar almaar minder met een niet te harden pijn. Tot slot kan je afstand nemen en tegelijk aan de goede en minder goede kanten van de relatie denken. Deze fase is die van de aanvaarding. In de laatste fase, de herstelfase, wordt het leven opnieuw opgebouwd. Het is meer dan gewoon aanvaarden, mensen gaan dan weer daten en nieuwe plannen maken.

De meeste mensen die kiezen voor een therapeut, doen dat omdat ze merken dat ze in een van deze fases blijven steken. Een gesprekstherapeut zal in eerste instantie goed luisteren. De grondregel van dit proces is dat de mensen die op gesprek komen, alles kunnen (haast moeten) zeggen, ook als dat moeilijk is.

Het uitspreken van alles wat je denkt, kan je al flink vooruithelpen. Als dat nodig is, zal de therapeut duiden waarom het voor die betreffende persoon zo moeilijk is binnen zijn huidige leven. Een therapeut zal je dan bijvoorbeeld deze fases van rouw uitleggen en samen met je bekijken of je in een fase vastzit.

Er wordt vervolgens gezocht naar wat je kan doen om deze situatie te veranderen of naar een manier om beter om te gaan met een omgeving die van geen verandering wil weten. Wat een therapeut níét doet, is de verantwoordelijkheid voor het leven van zijn cliënt dragen. De verantwoordelijkheid van het 'genezingsproces' ligt bij de mensen zelf. Alleen zo kan een mens sterker uit zo'n therapeutisch proces komen. Veel succes!


Ook peuters masturberen

Onze zoon van 3,5 jaar speelt soms met zijn piemel. Wij hebben daar nooit iets van gezegd, maar in de naschoolse opvang spreken ze ons erop aan. Wat nu? Anneke (28)

Waarden en normen kunnen erg verschillen. Jullie grenzen zijn die van de opvang niet, en het is vervelend om dat te ondervinden. Laat mij duidelijk zijn, dit heeft niets te maken met onfatsoenlijk of abnormaal gedrag. Zelfbevrediging komt bij peuters veel voor. Alleen doet de ene peuter het meer dan de andere. Wat je zeker níét mag doen, is het verbieden. Geef hem zeker ook niet het gevoel dat het iets is waar hij zich voor moet schamen.

Wel zou ik hem duidelijk maken dat het iets is wat je thuis doet (in bad, in bed, of waar het ook  is dat jullie het goed vinden), en dus niet op school of in de opvang. Het afleren is geen optie, dat brengt alleen maar negatieve gevoelens met zich mee, het beperken wel. Aan de andere kant moet je er ook niet te veel in mee gaan en het gedrag niet aanmoedigen. Maak duidelijk dat het iets is wat van hem is, dat gewoon is, maar dat hij het niet buitenshuis  moet doen, en dat mensen het niet netjes vinden als ze het zien.


Mijn man belt naar sekslijnen

Op de telefoonrekening van afgelopen maand heb ik ontdekt dat mijn man af en toe naar sekslijnen belt. Ik voel me daar helemaal niet goed bij. Hoe moet ik dit aanpakken? Inge (34)

Ik kan je om te beginnen al vertellen wat je zeker níét moet doen. In mijn praktijk merk ik dat partners vaak weken of maanden hun ontdekking verzwijgen voor hun partner. Ze doen dit om meer bewijs te verzamelen, om te kijken of hun partner anders reageert of ze hopen dat hij op een gegeven moment toch zélf zijn belgedrag toegeeft. Gedurende die tijd verandert je eigen gedrag natuurlijk ook en dat merkt je partner. Er zijn vrouwen die geen seksuele betrekkingen meer willen hebben met hun partner, anderen vrijen plots veel meer met hun man om hem te bewijzen dat ze net zo'n hete stoeipoes kunnen zijn als die dame aan de andere kant van de lijn. Die laatste groep hoopt dat hun partner de telefoontjes dan vanzelf stopt. Feit is dat je op dit moment niet weet waarom hij belt.

De eerste stap is dus de confrontatie. Zeg hem wat je ontdekt hebt en wat het met jou doet. Geef hem de tijd om aan jou te vertellen waarom hij belt. En hou er rekening mee dat hij misschien eerst niet wil praten en dat de reden helemaal niets met jou te maken kan hebben.

Je vertrouwen in hem is waarschijnlijk geschaad. Ook dat moet hij weten en hij zal hier een tijdje de gevolgen van moeten dragen. Als zijn reden om te bellen wél binnen jullie relatie ligt en je houdt van hem, durf dan ook naar je eigen gedrag te kijken. Een crisis is altijd goed om te veranderen. Hopelijk raken jullie hier samen uit.

Uit Nina 222, 3 december 2011