Mijn vrouw is 35 en heeft enkele maanden geleden een curettage gehad. Ze wil niet meer vrijen omdat ze bang is dat de coïtus pijn zal doen. Ze heeft nog weinig zin in seksueel contact. Mauritz

Of haar angst gegrond is, weet je natuurlijk pas als je het uitprobeert. Alleen zal net haar angstreactie ervoor zorgen dat ze (vaak onbewust) haar bekkenbodemspier opspant. Waardoor elke penetratie pijn doet. Ik raad je aan om, samen met je vrouw, dit probleem aan te kaarten bij haar gynaecoloog.

Een arts kan perfect samen met je nagaan wat er wel of niet kan na een curettage. Misschien heeft je vrouw onvoldoende informatie gekregen na de ingreep en dit kan vragen oproepen. Deze onzekerheid kan op zijn beurt leiden tot een volledige weigering van alle seksuele activiteiten, uit angst voor pijn of ontstekingen. Wanneer het dus pure angst of onzekerheid is, kan een gesprek met de arts een oplossing bieden.

Langs de andere kant zou het eventueel ook kunnen dat je vrouw gewoon een verminderd libido heeft, en wanneer hierover moeilijk kan gepraat worden, kan de ingreep aangewend worden om het hierbij te laten en niet te moeten werken aan of praten over dit gedaalde libido. Nochtans is het erg belangrijk om hierover een open communicatie te hebben. Ik weet niet of het verminderde libido al langer aanwezig was of min of meer gelijktijdig met de curettage gekomen is, maar in elk geval kan een ingreep ernstige gevolgen hebben voor het seksuele leven. Hier dient dus respectvol en zeker niet verwijtend mee omgesprongen te worden.

Als je er zelf moeilijk uitraakt of over kan praten, kan je hiervoor natuurlijk ook steeds een seksuoloog raadplegen. Mocht je hierin geïnteresseerd zijn, kan je via www.seksuologen-vlaanderen.be een lijst van beschikbare seksuologen raadplegen. Ik wens je vrouw én jullie seksleven alvast veel beterschap!


Ze wil me nooit meer zien

Ik ben na een zware zwangerschap - mijn man heeft me bedrogen met een ander en ik moest platliggen door te vroege weeën - nog niet aan het einde van mijn Latijn. Nu laat mijn beste vriendin me weten dat ik haar met rust moet laten. Waarom weet ik niet, maar ze wil me niet meer spreken of zien. Ik voel me er erg rot door, maar ik heb toch ook niet voor mijn situatie gekozen? En ik dacht dat vriendinnen weleens op elkaar mochten leunen. Susanna

Het afgelopen jaar zal zwaar zijn geweest voor jou. Toch ben je erin geslaagd om echt voor jezelf te kiezen en je leven terug op de rails te zetten. Een verbroken vriendschap is een hele klap als je al zoveel aan je hoofd hebt. Toch denk ik dat je er overheen kunt komen met dezelfde overlevingsstrategie die je in het afgelopen jaar hebt ingezet. Ik adviseer je om jezelf daarbij te helpen door bij anderen vriendschap en vertrouwen te zoeken.

Als je vriendin niet meer wil, kun je immers niet anders doen dan het accepteren. Maar ik snap wel dat het moeilijk is om haar los te laten als je niet weet waarom. Maar blijkbaar kan of wil zij dat niet uitleggen. Je zal dus zelf eens moeten terug kijken, wil je het begrijpen. Heb je misschien iets te veel op haar gesteund? Iets té veel een beroep op haar gedaan en durfde zij geen nee zeggen vanwege je zwangerschap? Maar is het 'waarom' wel zo belangrijk? Wil je eigenlijk absoluut de uitleg krijgen of wil je die uitleg gebruiken om je vriendschap weer te verbeteren? Dat zijn twee verschillende doelen: 'Ik wil je graag weer zien, en ik beloof je geen oude koeien uit de sloot te halen' of 'Ik wil je nog één keer spreken om te horen waarom je geen contact meer wilt'.

Denk goed na wat je wil en schrijf haar daarover een brief. Laat de brief een dag liggen voordat je hem verstuurt en lees hem dan nog eens kritisch door. Daarna is het enige wat je kunt doen: laten weten dat zij welkom is. En blijf dat rustig elk jaar herhalen. Je kan eventueel ook een vriendin inschakelen als bemiddelaar, maar vertel ook aan die bemiddelaar heel duidelijk wat je wilt.

Uit Nina 198, 23 april 2011