Ik ben gelukkig met mijn vrouw, maar ze heeft blokkades op seksueel gebied. We doen het tot tweemaal per week, maar altijd op mijn initiatief. Zij geeft enkel aan wanneer ze geen zin heeft. Ze vertelde dat ze tot voor kort meermaals per week 's middags masturbeerde, maar dat ze zich hier niet goed bij voelt. Ik denk dat ze seks 's avonds vermijdt omdat ze daardoor blijkbaar onrustig slaapt, maar dat ze wel haar clitoris stimuleert om rustig te worden, ook als ik naast haar lig. Ik snap niet waarom ze seks met mij afhoudt, want die is geweldig en zij komt hevig klaar. Hoe maak ik dit bespreekbaar?

Als ik dat lees, krijg ik het beeld van iemand die behoefte heeft aan seks, maar wiens seksualiteit geblokkeerd is. Dan is het inderdaad mogelijk dat soloseks je vrouw meer bevrediging geeft dan seks met jou. Als ze masturbeert, moet ze geen rekening houden met jou en verliest ze geen tijd tussen het opkomen van de zin en de bevrediging ervan. Hoe meer tijd daartussen, hoe meer kans om na te denken en zich schuldig te gaan voelen, wat een blokkade teweegbrengt. Die kan een aantal oorzaken hebben, ernstige en minder ernstige. Het zou kunnen dat ze seksueel misbruikt is en dit nog niet verwerkt heeft, waardoor vrijen gevoelens opwekt die daarmee te maken hebben. Of dat ze is opgevoed met het idee dat seks slecht is en zich schaamt voor haar seksuele behoeftes. Als jij het initiatief neemt, hoeft ze zich niet verantwoordelijk te voelen voor haar eigen seksuele verlangens. Maar nog heel wat andere redenen kunnen leiden tot blokkades.

Je brengt dit best aan bod in een gesprek. Liever niet als je zin hebt of je gefrustreerd voelt over haar gebrek aan initiatief. Kies een moment waarop alles goed is tussen jullie en jullie tijd hebben om rustig te praten. Je kan eerst zeggen dat je gelukkig bent met haar en de relatie, maar het jammer vindt dat jij altijd seksueel initiatief moet nemen. Vraag haar dan of ze er een verklaring voor heeft en hoe ze zich zou voelen mocht ze wel initiatief nemen. Let erop dat je haar niet aanvalt, of dat ze niet het gevoel krijgt dat je iets van haar wilt, want dat kan averechts werken. Maak er een onderzoekend gesprek van en verwacht niet meteen resultaat. Dit klinkt niet als iets wat in één gesprek af te handelen is, meer als iets waar jullie in een voortlopende dialoog mee bezig zullen zijn. Mocht zij hier niet over kunnen praten, het zelf niet weten, of dingen vertellen die te veel blijken voor jullie, roep dan de hulp in van een deskundige.


Ik wil voor de tweede keer scheiden van mijn man

Ik ben sinds 6 jaar weer getrouwd met mijn eerste man nadat ik eerst van hem gescheiden ben. Ik ben bij hem teruggekeerd uit medelijden en schuldgevoel. Ten opzichte van hem, maar ook ten opzichte van de kinderen en de rest van de familie. Ik heb er nu zo'n vreselijke spijt van, want ik hou niet meer van hem. Maar het is zo moeilijk om voor de tweede keer die stap te zetten om te gaan scheiden omdat ik nog altijd die schuldgevoelens heb. Wat moet ik doen? Hilde

Het gebeurt dat gescheiden mensen teruggaan uit schuldgevoelens, maar niet vaak. De meesten durven daardoor niet te scheiden, maar teruggaan is iets anders. Dus vraag ik me af waar jouw sterke schuldgevoelens vandaan komen. Heb je in je volwassen leven dingen gedaan waar je erge spijt van hebt, of had je ze al toen je nog kind was of tiener? Kinderen kunnen soms onder zware schuldgevoelens gebukt gaan en daar ook als volwassene nog altijd onder lijden, ook al is het helemaal onterecht.

Vaak doen mensen die zich door deze gevoelens laten sturen, dingen waardoor het juist erger wordt en waardoor ze nog meer schuld op hun schouders laden. Dat lijk jij ook te hebben gedaan door terug te gaan naar je man. Het is natuurlijk heel moeilijk voor je man en je kinderen als ze voor de tweede keer een echtscheiding moeten meemaken.

Maar de situatie nu lijkt ook onhoudbaar. Je houdt niet meer van hem en je doet jezelf veel tekort. Heb jij het gevoel dat je wel gelukkig mag zijn van jezelf, of verbieden je schuldgevoelens je dat?

Met de vragen die ik je stel, wil ik je vooral aan het denken zetten over jezelf en over je schuldgevoelens. Ik zou je aanraden om jezelf even een pauze te gunnen van al het piekeren over wel of niet opnieuw scheiden. Eerst met een professioneel iemand gaan praten en met jezelf en die gevoelens aan de slag gaan, is een goed plan. Want in begeleiding kan een therapeut veel dieper gaan dan ik in een antwoord hier aan jou zou kunnen. Als je wat sterker in je schoenen staat, wordt het ook makkelijker om de juiste besluiten te nemen en het zo aan te pakken dat je man en je kinderen er het minst onder lijden.

Uit Nina 162, 22 mei 2010