Ik ben Fanny en ben een halfjaar samen met Erik, een leuke, vlotte kerel met veel hobby's. Erik wil bevriend blijven met zijn ex-vriendin, met wie hij vier jaar samen was. Af en toe wil hij in de week na het werk zelfs eens een avondje alleen met haar op café. Hij heeft me al meer dan eens gezegd dat ik daar niets achter hoef te zoeken. Ik wil mijn vriend zijn vrijheid gunnen, maar ik stel me toch vragen en ik ben tegen wil en dank heel jaloers. Hoe pak ik deze situatie best aan? Fanny

Sommige mensen blijven contact hebben met elk van hun exen, anderen verbreken alle contact. De manier waarop de relatie tot een einde is gekomen, speelt hierbij een grote rol: wie bedrogen werd, heeft bijna geen contact meer met de ex. Maar er zijn dus ook heel wat mensen die hun ex als goede vriend houden.

Uit een onderzoek van 2008 blijkt dat één op de vier vrouwen heel jaloers en onzeker wordt als het over zijn ex gaat. Vier op de tien heeft er naar eigen zeggen geen probleem mee. Toch geeft 85 procent van de vrouwen toe dat ze waken over hun partner. En daar speelt wederzijdse vrijheid een grote rol. Met andere woorden: wie zelf niets mag bij haar ex, laat ook niets toe bij zijn ex. Wat toegelaten wordt, zijn relatief oppervlakkige contacten: eens samen iets gaan drinken of eens sms'en, kan voor de meesten nog.

Onschuldig of niet, de rol van die ex kan veelbetekenend zijn in een nieuwe relatie en kan leiden tot twijfels, ruzies, frustraties, jaloezie, woede, wraakgevoelens ... Je vraagt je af hoe je de situatie moet aanpakken. Wel, je loopt altijd het risico dat wanneer je het echt aanpakt, je het in de ogen van je partner verkeerd doet. Per slot van rekening heeft hij in het verleden met deze vrouw een relatie gehad en kennen zij elkaar al langer dan jij hem kent. Je kan dus best niets aanpakken, maar eerst eens kijken wat voor een relatie zij precies nog hebben. Hebben zij een gemeenschappelijke hobby en is dat hun gespreksonderwerp? Dat is al heel wat minder bedreigend dan dat ze allebei telkens hun afgebroken relatie op nostalgische manier aan het verheerlijken zijn. Vraag dus aan je vriend om eens mee te gaan, leer zijn ex kennen. Dan zie je ook ineens op welke manier zij met elkaar omgaan. Raken ze elkaar veel aan? Spreken ze alleen maar over het werk, de hobby's? Of vertellen ze elkaar welke leuke plannen ze hebben gemaakt met hun nieuwe partners?

Belangrijk is ook de manier waarop zij omgaat met jou. Heel wat exen die gewoon bevriend zijn, gaan je in het gesprek betrekken. Wanneer het onderwerp een thema is uit hun gezamenlijke verleden, is het belangrijk dat je vriend of zij je de nodige duiding geeft. Krijg je die niet, vraag er dan de eerste keer naar. Merk je dat hij (en zij) je ook daarna buiten het gesprek houden door over dingen uit het verleden te spreken waarvan je niets weet, reageer dan niet meer. Je kan het later bij je vriend nog eens voorleggen. Misschien was het hem gewoon even ontgaan, maar als hij vindt dat je daar geen punt van moet maken, kan je misschien maar beter je conclusies trekken.

Nog een belangrijk aspect: is de ex nog single of niet? Probeer gewoon zoveel mogelijk van haar te weten te komen. Het helpt de meeste mensen om een duidelijker beeld van 'de rivale' te krijgen. Hierdoor bekijk je je concurrent op een realistische manier en niet langer als de ideale vrouw die jij er misschien van maakt.

Een andere belangrijk punt is te weten te komen waarom ze na vier jaar uiteen zijn gegaan. Was dat omdat het voor alle twee duidelijk was dat er geen toekomst in zat? Of heeft zij het uitgemaakt en wou hij eigenlijk met haar verder? Een groot verschil.

Maar misschien nog het allerbelangrijkste: vertel je vriend wat de ontmoetingen met zijn ex met jou doen. Denk zelf eens na hoe hij je kan helpen om de volgende keer minder jaloers te zijn: door je te laten weten waar hij zit, door je te vertellen waarover ze gepraat hebben wanneer hij thuiskomt, door haar eens mee naar huis te brengen en daar hun babbeltje te doen, door je een sms'je te sturen...


Masturberen doe je zo

Ik ben een vrouw van 32 en uit pure nieuwsgierigheid ben ik eens beginnen vingeren. Wat was dat een ontgoocheling! Ik voel haast niets. Hoe kan dit? Want als ik met mijn vriend vrij, voel ik wel van alles.

Ik kan uit je mail niet goed afleiden wat je bedoelt met 'haast niets voelen'. Bedoel je dan dat je niet klaarkomt of bedoel je het heel letterlijk en voel je haast geen prikkel? Dat je niet klaarkomt, is niet ongewoon. In de vagina zitten weinig zenuwuiteinden. Je vagina is dus veel minder gevoelig dan je clitoris of je binnenste schaamlippen. Daarom komen de meeste vrouwen niet klaar bij alleen maar penetratie. Dat lukt voor sommigen makkelijker bij bepaalde standjes waar zijn schaambeen tegen haar clitoris botst, bijvoorbeeld bij de hondjes- of de schaarhouding. Bij je vriend voel je wel van alles, schrijf je. Dat is dus mooi meegenomen. Vraag eens aan hem hoe hij je masturbeert. Misschien heeft hij wel een of andere truc (of beter vingergevoel). Probeer dus eens wat andere technieken uit en kijk of je daarvan wel opgewonden raakt.

Na het masturberen voel ik me vaak schuldig en beloof ik mezelf het nooit meer te doen. Maar dat hou ik dan maar een dag of twee vol. Want dan gebeurt er wel weer iets waardoor ik ambetant en zo opgefokt raak dat ik vind dat ik wel mag. Ik word hier zo moe van. Wat moet ik doen om dit te stoppen? Femke

Allereerst wil ik even benadrukken dat je niet alleen bent met je gevoel. Ongeveer 13% van de jongens en 15% van de meisjes voelen zich na het masturberen een beetje schuldig. Dat komt omdat het eeuwenlang taboe is geweest. Maar daarom stoppen met masturberen hoeft niet. Je zit in het midden van je puberteit, dus is het niet onlogisch dat je vaak de zin voelt om te masturberen of dat je dat gebruikt als antistressmiddel. Je moet leren je seksuele gevoelens te accepteren. Geef jezelf bewust toestemming om te masturberen. Je zult merken dat je jezelf dan minder schuldig voelt. Er is ook geen enkele reden om het niet te doen. Het is lekker en ontspannend, je leert er zelfs van, en je doet er niemand kwaad mee.

Uit Nina 161, 15 mei 2010