column Het cliché dat mannen spontaan etterbuilen krijgen, paniekaanvallen veinzen of in het hobbyhok duiken wanneer hun vrouw of vriendin voorstelt samen een middagje te gaan shoppen, kunnen we dat voor eens en voor altijd opbergen? Ik zie het namelijk niet meer gebeuren, en dat is te wijten aan twee belangrijke evoluties. Winkelen, of liever 'shoppen', is een totaalgebeuren geworden, een religie welhaast, en bovendien gaan postmoderne mannen graag mee shoppen. Maar hoe is het zo ver kunnen komen?

Vooreerst: wanneer is winkelen 'shoppen' geworden? Ik moet even niet hebben opgelet, maar ik denk dat het goed vijftien jaar geleden gebeurde. Gaandeweg nam iedereen het in de mond, een beetje als de Walter Capiau-uitdrukking 'we gaan ervoor'. Onlangs hoorde ik een oma - dat zag ik, ze had immers lilakleurig haar waar je los door kon kijken - het nog zeggen: "Zaterdag ga ik shoppen met een vriendin, daar kijk ik naar uit". 'Winkelen', dat zeggen we tegenwoordig als we naar de supermarkt gaan en daar, als een robot, de kar laden met melk, groenten, broodbeleg, water, ontbijtgranen en als het meezit een flesje wijn voor bij de kant-en-klaarmaaltijd.

Iets, iets, iets
Nee, 'shoppen' is een andere belevenis. Dat is flaneren langs vitrines, shop in, boetiek uit en maar speuren naar iets dat ons mooi maakt, iets waar de vriendinnen jaloers op zouden kunnen zijn, iets dat binnenkort wellicht modieus zal bevonden worden en waarmee we dan kunnen uitpakken als zelfverklaarde modepioniers. Iets, iets, iets, het maakt niet uit wat. Eigenlijk hebben we niet écht iets vandoen, maar we moeten en zullen mee zijn met onze tijd en dus de waan van het shoppen belijden. Per slot van rekening moet iemand de economie toch draaiende houden en hebben we misschien niet het recht het geld uit te geven dat we de voorbije week met bloed, zweet en tranen verdiend hebben? 'Shop 'til you drop', it's a way of life!

Gereglementeerde plundertochten
Winkelen is een totaalgebeuren geworden. Vroeger, zo meen ik me te herinneren, wisten vrouwen heel precies wat ze wilden toen ze naar deze of gene winkelstraat trokken. Een zomerjurk, een winterjas, schoenen, een nieuwe handtas. Nu gaan vrouwen op zoek naar dat 'iets', als betrof het een ontdekkingsreis, een gereglementeerde plundertocht waarbij niets op voorhand vastligt en de 'buit' dus altijd onverwacht en verrassend is.

Fashion consultant
Ik verneem dat er zelfs mensen zijn, ze noemen zich 'fashion consultants' of 'styling experts', die na een inleidend gesprek in een trendy koffiebar met u gaan shoppen om het effect te optimaliseren. Die überfashionista's hebben dan een filosofietje uit hun mouw geschud. Begrippen als 'silhouet', 'kleurenpallet' en 'mix and match' vliegen u daarbij rond de oren en voor u het goed en wel door hebt, staat u thuis al die filosofisch verantwoorde kleren te passen en moet u een nieuwe afspraak maken omdat u vergeten bent wat nu weer met wat moest gecombineerd worden om niet als een vogelschrik de straat op te moeten. 

Verkleinwoordjes
Mannen, geef het maar toe, jullie zijn zelf volgelingen van de shoppingreligie geworden. Ik zie ze wel, de kerels die pastelkleurige T-shirts met merknamen als Bikkembergs en Abercombie op hun wellicht onbehaarde borst dragen, hun kapsel sculpteren met orkaanbestendige gel en veelal luisteren naar namen als Thibaut, Jonathan, Pieter-Jan of Davy. Waar een vent pakweg twintig jaar geleden verveeld sigaretten stond te roken voor de winkel waar 'die van ons' aan het winkelen was en onderwijl spiedde naar mogelijks knappere vrouwen dan de zijne, snuffelt de nieuwsoortige man vandaag geconcentreerd mee in de rekken met topjes, rokjes, schoentjes, botjes, babydolletjes en bikinitjes. Is het u overigens ook opgevallen dat shoppen onlosmakelijk verbonden is met verkleinwoordjes? Behalve het betalen, dat gebeurt met de kaart, hoewel dat toch maar een klein ding is. Hebt u al iemand horen zeggen 'ik zal u met mijn kaartje betalen'?

Oxfam
Ach, het is niet aan mij besteed, dat had u misschien al begrepen. Heb ik zin in een nieuw hemd, meestal omdat ik me te lamlendig voel om mijn hemden te wassen en te strijken, dan ga ik naar de Oxfam Vintage shop hier in Gent. Voor tien, hooguit twaalf euro, heb ik dan een retroding zonder slogan of merknaam erop gedrukt, geborduurd of anderszins gecustomized. Doe ik er nog een goed werk mee ook. Schoenen, dat ligt enigszins anders. Daarvoor zou ik al eens een vriendin om raad vragen, of zelfs met haar naar een stad trekken waar iets anders in de aanbieding is dan die platte, dunbezoolde sportieve schoenen die elke voetbalsupporter tegenwoordig meent te moeten dragen.

Maar laat het dan ook snel gaan. Binnen, kiezen, passen, betalen, buiten en snel een stevig glas in een volkscafé waar 'design' en 'loungemuziek' niet in het woordenboek van de waardin staan. Nadia, we zijn op komst! (lucbeernaert)